સહવાસ
સહવાસ બારી બહાર અંધારું ધીમે ધીમે ઘેરાઈ રહ્યું હતું. વરસાદ કોઈ ઉતાવળ વગર, એકસરખા શાંત અને ગંભીર તાલમાં વરસી રહ્યો હતો. ઓરડામાં કોઈ કૃત્રિમ અજવાળું નહોતું. બહારથી આવતો સાંજનો આછો પ્રકાશ જ અંદર સુધી પથરાઈને એક અપૂર્વ શાંતિ ઊભી કરી રહ્યો હતો. આકાશે હળવા હાથે રજાઈ સરખી કરી. શૈલી એની બાજુમાં જ હતી. કોઈ વાત નહીં, કોઈ ચર્ચા નહીં... બસ, વર્ષોના સહજીવનમાંથી જન્મેલી એક સહજતા. શૈલી સહેજ એની નજીક સરી આવી અને કંઈ બોલ્યા વગર પોતાનું માથું આકાશની છાતી પર મૂકી દીધું. આકાશના ખભા પર માથું ઢાળીને બેસવું કે એની છાતી પર માથું મૂકીને શાંત પડી રહેવું શૈલીને હંમેશાં એક અજબની શાંતિ અને સલામતી આપતું. સહજીવનના ત્રણ દાયકાઓ પછી પણ આ મૌન સ્પર્શમાં કેટલાય પ્રશ્નોના જવાબ મળી જતાં... અને કેટલાક પ્રશ્નો તો જવાબ વિના જ શમી જતાં. આકાશનો એક હાથ શૈલીની પીઠ પર હતો અને બીજો હળવેથી એના વાળમાં ફરતો હતો. રજાઈની અંદર બે શરીરોને એકબીજાની હૂંફ મળી રહી હતી અને બહાર ઠંડો પવન બારીને અડકીને પસાર થઈ રહ્યો હતો. “ચા પીવી છે?” આકાશે બહુ ધીમેથી પૂછ્યું, જાણે મોટેથી બોલવાથી આ ક્ષણનો સન્નાટો તૂટી જશે. “ના...” શૈલીએ આંખો મીંચેલી ર...