Ami Doshi

જીવનની સર્વિસબુક ✍️અમી દોશી પિસ્તાલીસ વર્ષના અભયના જીવનમાં હાલ બે જ વસ્તુઓ સૌથી મહત્ત્વની હતી: પોતાનો બિઝનેસ અને બ્લેક રંગની ડ્રીમ એસયુવી. પચીસ લાખ ખર્ચીને કાર લાવ્યો, ત્યારે જાણે વર્ષો જૂનું સપનું સાકાર થયું હતું. કાર ઘરે આવે એ પહેલાં જ તેણે કમ્પાઉન્ડમાં પચાસ હજારનો શેડ બનાવડાવ્યો હતો. તડકો કે વરસાદ, કશું તેની કારને અડે નહીં. રવિવારની સવાર એટલે કારની સફાઈની સવાર. કૂણો તડકો શેડની જાળીમાંથી ચળાઈને બોનેટ પર પડતો હતો. અભય માઇક્રોફાઇબર ક્લોથથી એવી કાળજીથી લૂછતો હતો, જાણે કોઈ નાનું બાળક સૂતું હોય જેને વહાલ કરતાં જાગી ન જાય. કારનો ફોટો પાડીને પુણેમાં ભણતી દીકરી રીચાને મોકલ્યો. “આપણી ડ્રીમ કાર! વેકેશનમાં ક્યાં જવું છે એ પ્લાન કરી લેજે.” જવાબ આવ્યો, “નાઇસ... પણ મમ્મી કહે છે તમારી તબિયત સારી નથી રહેતી. પ્લીઝ પાપા, ટેક કેર. લવ યુ.” અભય મલકાયો. એ ચિંતાને તેણે મનમાં વધારે જગ્યા ન આપી. કપડું ફરી વ્હીલપ્લેટ પર ફરવા લાગ્યું. ત્યાં જ ગેટ ખૂલ્યો. નિકિતા મૉર્નિંગ વૉકથી પરસેવે રેબઝેબ પાછી આવી. “બે કલાકથી કારની પાછળ પડ્યો છે!” તેણે કમર પર હાથ મૂકીને હસતાં કહ્યું. “તું તો મારા અને રીચા કરતાં પણ...

ઠંડી પડી ગયેલી ચા.... ✍️ અમી દોશી રવિવારની બપોરે કબીર કોઈ કામથી બહાર જવા નીકળ્યો. એણે બારમાં માળેથી લિફ્ટનું બટન દબાવ્યું. લિફ્ટ તેના ફ્લોર પર જ હતી એટલે દરવાજો તરત ખુલ્યો.અંદર એક વૃદ્ધ હાથમાં કાપડની થેલી લઈ ને ઊભા હતા. તેમને જોતાં શિખરને લાગ્યું કે, 'ક્યાંક જોયા હોય તેમ લાગે છે'. નવમો માળ, આઠમો માળ, સાતમો... અને અચાનક એક ભયંકર અવાજ સાથે લિફ્ટ ઝટકો ખાઈને ઊભી રહી ગઈ, સાથે જ લિફ્ટની લાઈટ ગુલ થઈ ગઈ. અચાનક લિફ્ટમાં ઘોર અંધકાર થઈ ગયો. થોડી સેકન્ડસ માટે તો કબીરના શ્વાસ અટકી ગયા. પછી તરત જ લિફ્ટની ઈમરજન્સી લાઈટનો આછો પીળો પ્રકાશ ફેલાયો. કબીરના કપાળ પર પરસેવો વળવા લાગ્યો હતો. લિફ્ટનો ફેન બંધ થઈ જવાને કારણે થોડી જ વારમાં ગૂંગળામણ શરૂ થઈ ગઈ. કબીરે બેચેન થઈને તરત જ સ્માર્ટફોન ઊંચો કર્યો, પણ સિગ્નલ ગાયબ હતું. અંદર પુરાઈ જવાની અકળામણ હવે તેના ચહેરા પર સ્પષ્ટ દેખાતી હતી. એણે ઉચાટમાં લિફ્ટની પેનલ પર લાગેલું ઈમરજન્સી અલાર્મનું બટન દબાવવા માંડ્યું. બે વાર, ત્રણ વાર, પાંચ વાર... કોઈ જ અવાજ ન આવ્યો. ઈન્ટરકોમનું રિસીવર ઉઠાવીને હેલો-હેલો બૂમો પાડી, પણ સામે છેડેથી માત્ર ડેડ ટોન...

પીગળતું પોલાદ સાંજના સમયે કબાટ ગોઠવતી વખતે અદિતિના હાથમાં સમીરનો એક જૂનો, મનગમતો શર્ટ આવ્યો. આ શર્ટ સમીરના સુડોળ અને મજબૂત ભૂતકાળનું જાણે એક પ્રતીક હતો. અદિતિએ થોડા દિવસ પહેલાં જ સમીરને આ શર્ટ પહેરેલો જોયો ત્યારે નોટિસ કર્યું હતું કે શર્ટ હવે સમીરના ખભા પરથી સહેજ ઢળતો હતો. થોડાં વર્ષો પહેલાંના સમીરના અડીખમ, પોલાદી શરીરમાંથી સ્નાયુઓ જાણે ધીમે ધીમે ઓગળી રહ્યા હતા. કોઈ અચાનક કે રાતોરાત થયેલો આ બદલાવ નહોતો. આ એક એવી અત્યંત ધીમી પ્રક્રિયા હતી, જેની સમીરને ખુદને પણ ખબર નહોતી. પણ છેલ્લાં ત્રણ-ચાર વર્ષથી અદિતિની નજર સમીરની ભીતર અને બહાર થઈ રહેલા આ સૂક્ષ્મ ફેરફારોને બારીકાઈથી નોંધી રહી હતી. ત્યાં જ ડોરબેલ વાગી. અદિતિએ બેડરૂમમાંથી બહાર આવી દરવાજો ખોલ્યો. સમીરે પોતાના શૂઝ કાઢીને સ્ટેન્ડમાં વ્યવસ્થિત મૂકવાને બદલે સીધા જ ડ્રોઈંગ રૂમમાં આવી પોતાની લેધર બેગ સોફા પર પછાડી. "અદિતિ! તું ક્યારેક તો સિરિયસલી કોઈ કામ કર." લિફ્ટ બંધ હોવાને કારણે ત્રણ માળ ચડીને આવેલો સમીર હાંફતાં-હાંફતાં ચિડાઈને બોલ્યો. "કેમ શું થયું?" અદિતિએ શાંતિથી પૂછ્યું. "જેનું કામ હતું એ લેટર તો તેં...

અતૃપ્તિ: નવીનતાની તલપથી સાતત્યની ઊંડાઈ સુધી રવિવારની સવારે દસેક વાગ્યે મૃણાલ પોતાનું દૈનિક કાર્ય પતાવી મનમાં ઊગેલાં નવા વિચારને અમલમાં મૂકવા સ્ટડી રૂમમાં પ્રવેશી ખુરસી પર બેઠી. 47 વર્ષની મૃણાલના કાળા ભમ્મર વાળના સામ્રાજ્યમાં સફેદ વાળે ઘૂસણખોરી કરી પોતાના પાયા મજબૂત કરીને સામ્રાજ્યમાં નવી જ ભાત ઉભી કરી હતી. મૃણાલની બુદ્ધિમત્તા કોઈ ધારદાર શસ્ત્ર જેવી હતી, જે કોઈ પણ નવા વિષયને આંખના પલકારામાં ચીરીને અંદર પ્રવેશી શકતી. પણ એ જ શસ્ત્ર હવે ધીમે ધીમે એના પોતાના અસ્તિત્વને છોલી રહ્યું હતું.  મૃણાલની સમસ્યા નિષ્ફળતા નહોતી; એની સમસ્યા એ હતી કે, એ કોઈ પણ વસ્તુમાં નિષ્ફળ જવા જેટલું રોકાતી જ નહોતી. એનું મન એક એવું પંખી હતું, જેને કોઈ એક ડાળ પર બેસવાનું ફાવતું જ નહોતું. મૃણાલના સુંદર સ્ટડીરૂમમાં એક વિચિત્ર પ્રકારની શાંતિ હતી. જાણે અધૂરી ઈચ્છાઓનું કબ્રસ્તાન. ટેબલના એક છેડે અડધી લખાયેલી નવલકથાનાં પાનાં હવામાં ફરફરતાં હતાં, બીજા ખૂણે હાર્મોનિયમ કોઈ પોતાના પેટમાં હવા ભરે તેની રાહ જોતું પડ્યું હતું. બિઝનેસ પ્લાન, બારી પાસે મૂકેલા ઇઝલ પર એક અડધું ચિતરાયેલું કેનવાસ જાણે એની સામે ...

    અજંપો  ફળિયામાં ઊતરતી સાંજ આજે અજંપો વધારી રહી હતી. તુલસીક્યારો, ઓસરીના થાંભલા અને વર્ષો જૂનો હીંચકો બધું જ પોતાની જગ્યાએ અકબંધ હતું, પણ એ બધી જ નિર્જીવ વસ્તુઓ વચ્ચે જીવતી જાગતી ઉદાસી શ્વાસ લઈ રહી હતી. ફળિયામાં ફેલાઈને ઊભેલો દાયકાઓ જૂનો પીપળો પણ જાણે ઉદાસ થઈ ગયો હોય તેમ ધીમે-ધીમે પોતાનાં પાન ખેરવી રહ્યો હતો. સુધા હીંચકાના છેડે બેસીને ખોળામાં મૂકેલા આલ્બમ પર આંગળીઓ ફેરવી રહી હતી. આંગળીઓ વારંવાર એક જ ફોટા પર આવીને અટકી જતી, સોહમ અને ઋજુતાની સગાઈનો ફોટો. ફોટામાં સોહમના ચહેરા પર છલકાતી ખુશી અને ઋજુતાના સુંદર ચહેરા પરનું એ નમણું સ્મિત જોઈને સુધાને લાગ્યું હતું કે, દુનિયાનું તમામ સુખ એના ઉંબરામાં આવીને બેસી ગયું છે. પણ એ વાતને બે વર્ષ વીતી ગયાં હતાં. સુખ જાણે સરહદની પેલે પાર ઊભું રહીને આ ઘરમાં પ્રવેશવાની પરવાનગીની રાહ જોતું હોય એવું લાગતું હતું. અનિમેષની વર્ષોથી અલગ-અલગ રાજ્યોમાં થતી રહેતી બદલી અને વ્યસ્ત કામગીરીને કારણે તે બાળકોને જોઈએ તેટલો સમય આપી શક્યો નહોતો. સુધાએ લગભગ એકલા હાથે જ બાળઉછેરની જવાબદારી ખૂબ ઉત્સાહ અને પ્રેમથી ઉપાડી લીધી હતી. બાળકોના અભ્યાસથી લઈને સંસ્ક...

ખાલીપો ✍️ અમી દોશી રાજકોટ 9825971363 રાત્રિના બે વાગ્યા હતા. મંજરીની આંખ અચાનક ખૂલી ગઈ. બાજુમાં વિનીત ઘસઘસાટ ઊંઘતો હતો. તેના શ્વાસનો લય એકસરખો હતો. રૂમમાં અંધકાર પથરાયેલો હતો અને ઘડિયાળની સેકન્ડની સોય એ અંધકારને ટક... ટક... ટક... કરીને ચીરતી હતી. મંજરી છત સામે જોઈ રહી. શરીરમાં  ગરમીનો એવો ધસમસતો પ્રવાહ ઊઠયો, જાણે કોઈએ અંદરથી બારણાં બંધ કરી આગ સળગાવી હોય. ગભરામણ થવા લાગી, શરીર પરસેવે રેબઝેબ થઈ નીતરવા લાગ્યું. એણે ચાદર હટાવી.બારી ખોલી. બહારની રાત તો ઠંડી હતી. વૃક્ષોના પાંદડાં ધીમેથી હલતાં હતાં. ચંદ્રનો ઝાંખો પ્રકાશ બારીમાંથી ડોકિયું કરતો હતો. આખી દુનિયા ઊંઘમાં હતી પણ મંજરીની અંદર રાત જાગી ગઈ હતી. ડૉક્ટરે એને આ ગરમી/ હોટ ફ્લશનું નામ આપ્યું હતું, “મેનોપોઝ.” બે સેકન્ડનું નિદાન. “આ ઉંમરે થાય.” એટલું જ કહ્યું. પણ શરીરની અંદર જે થતું હતું તેનું નામ કદાચ માત્ર મેનોપોઝ નહોતું. કેટલીક ઋતુઓ શરીરમાંથી પસાર થાય છે ત્યારે સાથે જીવનની કેટલીક જૂની ઋતુઓ પણ વિદાય લેવા લાગે છે  અને રાત્રે, જ્યારે આખું ઘર ઊંઘી જાય છે, ત્યારે સ્ત્રીને પોતાના જ જીવનની ખાલી ઓરડીઓ દેખાવા લાગે છ...